Yellowstone II

Vanuit Idaho Falls gaan we opnieuw naar Yellowstone. Widus heeft de Rand Mc Nally goed bekeken en komt met een goede suggestie. Via Grand Teton National Park de zuidingang van Yellowstone binnengaan. Achteraf blijkt dit een lumineus idee te zijn! De weg er naar toe is werkelijk beeldschoon. Een prachtige route door een schitterend natuurgebied. Mooie glooiende landschappen, het lijkt wel of hier de foto gemaakt is van een van de startpagina's van Windows.... Het gebied heet Targhee National Forest. Een aanrader voor wie ooit nog eens naar Yellowstone gaat!

Onderweg komt de teller op 5.000 mijl te staan en we komen aan in Yellowstone. Via de zuidingang kiezen we voor vandaag - donderdag - voor een route aan de westkant. Het zat ons vandaag echt mee. Het weer was fantastisch, helder en de wolken staken mooi af aan de blauwe lucht. In 1983 was ik hier ook geweest maar toen zag ik alleen maar sneeuw. Vandaag was het echt zó mooi! De natuur is zo overweldigend, met zoveel verschillende landschappen. Schreef ik in een eerder verslag dat je moet opletten dat je auto's langs de weg stil ziet staan, vandaag was het weer zover. En voor ons was het "at the right time at the right place". Een stuk of 30 bizons met een aantal jongen liepen over de weg, richting onze auto. Zonder blikken of blozen schuifelden ze tussen de auto's door. Geweldig om mee te maken. Dán pas besef je pas, omdat ze zo dicht bij je komen, wat voor een gigantische beesten het zijn.

We vervolgen onze weg. Ik rij. Weer een ander landschap, een mooie rechte weg waar je 45 mijl mag. Het is rustig, de weg is recht. Waarom dan geen 57 mijl? Niet lang daarna een auto dicht op m'n bumper. Dan, vlak bij een parkeerplek, zie ik de zwaailichten. Ja hoor, voor het eerst wordt ik staande gehouden op m'n snelheid. In USA, in Yellowstone. Rijbewijs, paspoort, verhuurdocumenten van de auto en ik mag blijven zitten. Dat wordt een dikke boete en ik mag nooit USA meer in.... Hij komt terug. Ik krijg een "warning", ik betuig spijt en ik mag m'n weg vervolgen...

We vervolgens onze weg. Via de noordkant verlaten we het park. We volgen een van de meest spectaculaire routes, aldus Lonely Planet: de Beartooth Route. Inderdaad beeldschoon, spannend, en met een hoogte van 3,3 km. Een hert moet bijna het leven laten, maar kan ons net ontwijken. Dit geldt niet voor een eekhoorntje. We rijden over hem heen, we zien hem nog wel rennen, maar het kan niet dat ie dit overleeft heeft. Met een naar gevoel vervolgen we onze weg. De afdaling is zeer spannend maar we komen toch heelhuids aan in Red Lodge waar we al snel een simpel maar goed motel vinden. Weer worden een paar afleveringen van Friends bekeken en we vallen snel in slaap na een dag van overweldigende natuur en een hoop emoties...